 |
 |
 |
|
|
|
We worden vrij vroeg wakker van het verkeerslawaai van de ochtendspits die op gang komt.
Al we naar buiten kijken zien we dat de meeste mensen jassen en truien aanhebben. Het is ook nog maar 20 graden dus dat is voor de meesten te koud.
We kunnen pas om half acht aan het ontbijt, dus gaan we eerst maar eens kijken of dit hotel een dakterras heeft. Als het goed is wel.
Okee, dakterras is gevonden. Zo te zien al lang niet meer in gebruik. Laten we eens die super-smalle wenteltrap op gaan en kijken wat er boven is.
Vanaf het dak van het hoogste gebouw van het hotel heb je een schitterend uitzicht over de stad.
Oei! Volgens mij is het
dak van de buren niet geheel meer waterdicht.
De goedbedoelde reparaties bij de nok hebben totaal geen zin gehad doordat de
lager gelegen dakpannen totaal niet ondersteund worden.
Het halve dak is naar beneden geschoven en veel dakpannen liggen in scherven
beneden.
Weer beneden zien we dat
diverse leden van ons gezelschap al naar beneden zijn gekomen om op straat te
kijken en foto’s te maken.
We stonden net op het dak van het gele gebouw. Het verzakte dak op de vorige
foto is van het roze gebouw.
Even wat plaatjes schieten ...
De ochtendspits is op gang gekomen, dus overal staan mensen op de bus te wachten.
En de bussen rijden af en aan.
En overal zijn stalletjes waar mensen snel een ontbijtje en een kop koffie scoren.
Je ziet in Cuba wel vaker dit soort verkeerslichten met een aparte display die de seconden aftelt.
Echt geweldig handig. Dat zouden ze in Nederland ook moeten hebben, want de mensen worden veel minder snel ongeduldig voor een stoplicht.
Er komen steeds meer leden van ons reisgezelschap te voorschijn.
Na een uitgebreid ontbijt gaan we onze koffer pakken en op de gang zetten. Terwijl wij de kamer uitkomen komt daar juist de man aan die onze koffers naar beneden brengt. Dat is in dit hotel makkelijker gezegd dan gedaan, want vanwege de manier waarop dit hotel gebouwd is moet je via vele smalle trappetjes naar beneden. De man heeft duidelijk ervaring want zonder omhaal wordt alles naar beneden gesjouwd. Jos heeft de bus opgehaald zodat de koffers in het bagageruim kunnen en alles wat we niet mee willen nemen met de stadswandeling in de bus kunnen leggen.
Vanaf het Parque Serafín Sánchez loopt de gezellige winkelstraat Indenpencia Sur
Er staan een aantal beelden in deze winkelstraat. De eerste is een man met krant en samba-ballen.
Op de bankjes in de winkelstraat zitten pensionadas te praten en van het weer te genieten.
Het tweede beeld in de straat is een kunstschilder.
We brengen een bezoek aan de lokale groente-, fruit- en vleesmarkt.
In de lokale markt kunnen diverse ondernemers en particulieren nu groenten, fruit en vlees verkopen.
Als Nederlander kijk je er misschien een beetje vreemd tegenaan dat het vlees in de área cárnica gewoon in de buitenlucht ligt, maar je moet wel bedenken dat het werkblad vooraf helemaal schoon gemaakt en ontsmet is, en dat het dier wat vanmorgen geslacht is vanavond al in de pan ligt. Het ligt dus niet net zoals in Nederland nog een paar dagen in de koeling voordat je het op je bord ligt.
Ook hier weer liggen de prijzen vooraf vast. Rechts zie je wat er over blijft van zo'n varkentje. De rest is binnen een paar uur verkocht.
Deze man heeft zijn oogst van kleine paprikaatje al in porties van een pond verdeeld zodat hij sneller kan verkopen. De bekertjes zelf zijn niet bij de koop inbegrepen.
Weer buiten zien we op diverse plaatsen een kooi met zangvogeltje hangen. De vogeltjes zijn van particulieren, en hangen daar om te wennen aan de drukte. Vooral in Trinidad is het traditie om op de zondagen zangwedstrijden te houden met deze vogeltjes.
Het derde beeld in de winkelstraat is een landloper die alles wat hij bezit al verkocht heeft.
Deze potten met planten staan op regelmatige afstanden in de winkelstraat.
Aan het eind van de winkelstraat is een banketbakker.
Achter de winkel is de eigenlijke bakkerij.
Zoals vaak hier in Cuba kan je aan de buitenkant niet zien waar een gebouw voor dient. De vele kinderstemmetjes verraden echter wat er achter de deuren zit.
Het is een lagere school.
Deze man verkoopt snoepgoed vanuit zijn huis.
Wat moet dat hier in mijn straatje?
Different shades of blue ...
Ook hier in Sancti Spiritus heb je schilderachtige straatjes.
In deze muren zijn verschillende kenmerken van de stad verwerkt.
Bij de Puente río Yayabo, een van de belangrijkste en fraaiste bruggen van Sancti Spiritus kunnen we wat foto's maken.
Dit is inderdaad een fraai plaatje. 
De andere kant op is het ehhh.... iets minder fraai. 
De ophaaldienst van het oud papier en karton.
We verzamelen in Honorato Park, waar een standbeeld staat van Dr. Rudesindo Antonio Garcia Rijo.
Beneden aan het voetstuk komen een vrouw en een meisje een krans leggen.
De vrouw wijst omhoog wat een belangrijke man dit is, en het meisje kijkt in aanbidding omhoog.
Echter, iemand vond dit tafereeltje niet leuk en heeft de wijzende vinger afgebroken. Plotseling is de hand van de vrouw een strijdvaardige vuist.
Rise sister, rise.
Op het pleintje is een groepje mensen met fitness bezig.
Na een ruim uurtje hobbelen zijn we in Santa Clara aangekomen. Er staan in deze stad opvallend veel watertorens van het ‘vliegende schotel’ type. Ook alle laagbouw-huizen hebben een of meer van die grote kunststof watertanks op het dak staan. Heeft dat te maken met het heuvelachtige terrein in combinatie met een onbetrouwbare watervoorziening?
We kwamen langs een station met rengeerterrein. De treinen zijn bijna zonder uitzondering van Russiche afkomst.
We stappen uit in een smal straatje waar we een sigarenfabriek gaan bezoeken.
Mabel vertelt enige wetenswaardigheden over deze sigarenfabriek.
Alles wat ze hier doen is handwerk, en het is geweldig om te zien hoe de sigaren gemaakt worden. Helemaal vooraan zitten de medewerkers met de meeste ervaring. Die maken dus de duurste sigaren. Achteraan zitten de medewerkers die nog moeten oefenen en werken met de lagere kwaliteit tabak. Deze sigaren krijgen geen bandje en gaan naar de bonnenwinkels.
Om stipt 12:00 gingen de lichten uit, lunchtijd. Ondanks dat gaan er nog diverse werknemers door, want ze worden per sigaar betaald.
Na de rondleiding gaan we naar de winkel, waar men sigaren en drank kan kopen.
Als iedereen genoeg gezien heeft gaan we op weg naar het restaurant voor de lunch. Het opnemen van de bestelling en het uitserveren was natuurlijk weer een grote janboel, maar onze hamburguesa con quesa smaakten voortreffelijk.
Nadat iedereen had afgerekend gingen we op weg naar het memorial van Che Guevara. Het memorial was stemmig en wel mooi uitgevoerd, het museum was een beetje hmmmm … en het plein en het beeld van Che Guevara zijn enorm groot.
Weer mooie en inspirerende verhalen overal.
We gaan ook naar de gedenkplaats van de overval op de pantsertrein. Wat we zien is een re-creatie want de eigenlijke overval heeft een aantal kilometer verderop plaats gevonden.
Met deze bulldozer (of in ieder geval zo'n soort bulldozer) werden de rails ontwricht zodat de pantsertrein zou ontsporen.
De betonnen pilaren beelden de explosies uit.
Inspirerende teksten op de Russisch gebouwde flats.
We komen ook langs het provenciale hoofdkwartier van de partij van Che Guevara, de Communist Party of Cuba.
Voordat we naar het hotel gaan bezoeken we nog de binnenstad van Santa Clara. Wij hebben niet zo’n zin in winkelen, dus we zoeken direct een terrasje op.
We logeren in het resort 'Los Caneyes'.
Het gebruikelijke tafreel bij de incheckbalie. 
Het ziet er een uit als een thema-achtig recreatie-park.
Onze kamer ligt in een soort Afrikaanse hut.
/facepalm
De kamer is een beetje zoals je wel verwacht in zo'n park.
Er is in het restaurant een buffet waar we aan kunnen schuiven. Het voedsel is matig, de drank is slecht en de violiste oorverdovend.
Toen we hoorden dat we ook nog 15 CuC per pesoon moesten betalen plus drankjes waren we helemaal niet blij.
Na nog een drankje aan de pool-bar (wat wel goed was) zijn we de mand in gerold
|
|
|